Saneringen tussen 1910 en 1940  

De woontoestanden waren in het dorp verre van florissant, vooral in 'west', het alleroudste deel tussen de Keizerstraat en de Weststraat. Het overgrote deel van de woningen was gelegen in sloppen en hofjes, was bouwvallig en meestal veel te klein. Er waren kamers met een oppervlakte van niet meer dan 5m2. Teveel mensen woonden er samen in veel te beperkte ruimtes. Bijna de helft van de huisjes was overbevolkt. De hygiënische toestanden lieten dan ook vaak alles te wensen over. Goed sanitair ontbrak meestal en tijdens de cholera-epidemieën in de 19de eeuw had Scheveningen dan ook trieste records gevestigd. De woningwet van 1901 verschafte de hulpmiddelen om hierin verbetering te brengen. Na een aarzelend begin pakte de gemeente Den Haag de zaken grondig aan. In 1914 begon men met de onteigening en sloop van het gehele gebied tussen de Keizerstraat en de Jacob Pronkstraat. In feite betekende dat het einde van het meest historische deel van het dorp. Voor de opvang van de bevolking bouwde men vervolgens voorbij het Afvoerkanaal de geheel nieuwe wijk Duindorp. Aleer het hele proces van onteigening, sloop en nieuwbouw in 'west' was afgerond schreef men 1939. Een frisse nieuwbouwwijk was het resultaat. Het enige dat toen nog in de verte aan het oude Scheveningen herinnerde, was de relatieve kleinschaligheid van het stratenplan. In 'oost', het gebied aan de andere kant van de Keizerstraat, had een ingreep van een totaal andere aard plaatsgevonden. Daar had men niet alleen een aantal slechte woningen opgeruimd, maar bovendien een vrij brede verkeersweg aangelegd die van de Scheveningseweg naar het Gevers Deynootplein voerde. In 1912 was men begonnen met de onteigening en sloop en in 1927 werden de laatste woningen aan de nieuwe Jurriaan Kokstraat opgeleverd. In totaal werden er voor 1940 niet minder dan 1050 woningen in Scheveningen-Dorp afgebroken.