De periode na 1945  

Door de Tweede Wereldoorlog werd het saneringsproces noodgedwongen stopgezet. Onmiddellijk na de bevrijding vergde het herstel van de oorlogsschade de eerste aandacht. In de jaren zestig werd bij de Haringkade en de Badhuisstraat weer een aanzet tot vernieuwing gegeven. Dat gebeurde op een wijze die voor die jaren kenmerkend was, namelijk door grootschalige flatbouw. Toen men zich in de jaren zeventig ging bezinnen op een integrale aanpak van Scheveningen als geheel, besefte men hoe verbrokkeld het uiterlijk van het dorp was geworden. De 20ste-eeuwse nieuwbouw sloot qua karakter veelal slecht aan bij de oudere bebouwing. Zo onderkende men nu dat de Jurriaan Kokstraat in feite een betreurenswaardige verstoring van het oude stratenpatroon vormde. Daarnaast vroegen de in 'oost' gelegen oudere woonbuurten dringend om een opknapbeurt, terwijl ook voor het verkeer een oplossing moest worden gevonden. De in 1975 door de gemeenteraad aanvaarde structuurschetsen van Scheveningen wezen de richting aan waarheen men de ontwikkeling wilde sturen. Het dorp moest vooral geen geïsoleerd geheel worden. Integendeel, heel Scheveningen, zowel badplaats als dorp, moest worden gezien als één groot woon-, werk- en recreatiegebied aan zee. En hoewel het dorp in de eerste plaats een belangrijk woongebied was met een geheel eigen karakter, vormde het met zijn winkelstraten - de Keizerstraat en de Badhuisstraat - en zijn historische kern een aantrekkelijk stedelijk gebied, ook voor toeristen en dagjesmensen. Belangrijk uitgangspunt bleef echter de verbetering van de woonsituatie. Aan sanering en nieuwbouw zou daarbij niet altijd te ontkomen zijn, maar van belang was daarbij wel dat het bestaande kleinschalige karakter gehandhaafd bleef en dat doordachte oplossingen de bestaande contrasten meer met elkaar in harmonie zouden brengen. Een probleem vormde het verkeer: moest er een rondweg komen of moest men pogen het rijverkeer zoveel mogelijk te spreiden? Tenslotte werden in 1979 en 1980 voor respectievelijk 'west' en 'oost' bestemmingsplannen vastgesteld. In Scheveningen-dorp-West, dat al voor de Tweede Wereldoorlog zo'n radicale sanering had ondergaan, hoefde aan de bebouwing zelf weinig te worden veranderd. Het ging daar vooral om een betere inrichting van de openbare ruimten. In 'oost' waar de oudste bebouwing stond, was de sanering veel urgenter. De eerste opknapbeurt was daar al in 1973 van start gegaan in het gebied rond de Zeilstraat en de Ankerstraat. Een aparte moeilijkheid was dat 'oost' in feite een sterk verbrokkeld gebied vormde waar ieder onderdeel om een eigen oplossing vroeg: sanering, nieuwbouw, renovatie of herinrichting van de openbare ruimte. Dat waren vaak kleinschalige oplossingen die alleen maar tot stand konden worden gebracht door een goede samenwerking tussen gemeente, architecten en bewoners.  

Bron: Haags gemeente archief